காதல் மழையின் குரல்

 பகுதி 1: கனி நிலமும் கனவுகளும் 

கன்னியாகுமரிக்கு அருகிலுள்ள பழமையான ஒரு கிராமம்.

தென்றலோடு விரியும் வயல்களில் மழைத் துளிகள் பசுமையுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தன. வானம் நிமிர்ந்து பார்க்கும் மரங்களும், அதற்குள் சிதறிக் கிடக்கும் மஞ்சள் பூச்செடிகளும், இந்த ஊரின் இயற்கையை இன்னும் அழகாக காட்டுகின்றன.

அந்த பசுமை மண்டலத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தான் கார்த்திக். வயசு 26. பசுமையும், பட்டாசும் இல்லாதவனல்ல. ஆனால் அவன் பார்வையில் எப்போதும் சிந்தனைகளே அதிகம்.

 “கலைஞனுக்கு தன் ஓவியமே கடவுள்!” – அவனது வாழ்க்கைக் கோட்பாடு.

கார்த்திக், தன் வீட்டின் பின்புறம் இருக்கும் மாடிப் பரப்பில் அமர்ந்திருந்தான். கைப்பிடியில் ஓர் ஓவியம் – ஒரு கோவில் சுவருக்காக வரைவது. கோவில் நிர்வாகம் அவனை மாதம் மூன்று சுவரில் ஓவியம் வரையச் சொல்கின்றது.

அவனது தாய் சிவகாமி, ஒரு வலிமைமிக்க பெண்மணி. கணவனை இழந்த பிறகு, ஒரே மகனை வளர்த்த விதவையாக – கிராமத்திலுள்ள எல்லாருக்கும் மதிப்பிற்குரியவள்.

 “கார்த்திக்… நம் அப்பாவு இருந்திருந்தா, உன் ஓவியம் இப்போ ‘டெல்லி’ல இருந்திருக்கும்” – அவள் மனதிலிருந்து எழும் சோக புன்னகை.

 “நாம ஊருக்கே வரையணும் அம்மா. நம்ம ஊர் சுவருக்குள்ளும் சின்னஞ்சிறு கனவுகளே நிறைய இருக்கு...” – கார்த்திக்கின் நேர்மையான பதில்.

🍃 அன்றைய பிற்பகல்...

அந்த பக்கம் ஒரு வெளிநாட்டுக் காரோ டயரில் தூசி கிளப்பிக்கொண்டு வந்தது. அதை எதிர்த்து வீசிய இளஞ்சிறு காற்று, கார்த்திக்கின் ஓவியத்தையே சிதைக்கக் காத்தது. ஆனால் அவன் கவனம் மட்டும் அந்த காரிலிருந்து இறங்கும் பெண்மீது சென்றது.

மீரா.

சென்னைல இருந்து வந்த ஆராய்ச்சி மாணவி. பாரம்பரியக் கட்டிடங்கள், பழைய கோவில்கள், சின்னச் சின்ன கைவினைப் பொருட்கள் – இவற்றின் மூலம் ஒரு கலாசார ஆவணப்படம் தயாரிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் வந்திருந்தாள்.

மீறாத பார்வை... அதுவே முதல் உறவின் ஆரம்பமாகியது.

 “இந்த ஊர் தான் நம்ம வரலாற்றோட உயிரு போல இருக்கு…” – மீரா, தன்னுடனேயே பேசிக்கொண்டாள்.

அவளுக்கு அந்த இடம் மட்டும் இல்ல, ஒரு சுவர் ஓவியமும் கவர்ந்தது. சிவனின் தாண்டவம், பின்னணியில் தபம், உருக்கமான ஓவியக்கலை...

அந்த ஓவியத்தின் முன் நின்றிருந்தான் கார்த்திக். குழப்பமில்லாமல், கண்ணைக் குனிந்து வேலை செய்துகொண்டிருந்தான்.

> “இதெல்லாம் நீங்கள் வரையிறீர்களா?” – மீரா நெருங்கி கேட்டாள்.

> “ஆம்… வரையறேன். சுவர் தான் என் காகிதம். வண்ணம் தான் என் வரிகள்.”

மீரா ஆச்சரியத்தில் பார்த்தாள். ஒரு ஓவியமே அவனைப் பற்றி நிறைய சொல்லிக்கொண்டது.

🌾 நண்பனின் விலையில்லா வார்த்தைகள்

அந்த இரவு, மீரா தங்கியிருந்த பாரம்பரிய வீட்டின் அருகே கோவில் உற்சவம் நடந்துகொண்டிருந்தது. தூய இசை, தீப ஒளி, வாடை மணம். கார்த்திக் அங்கே தன்னுடைய நெருங்கிய நண்பன் சேகர் உடன் வந்திருந்தான்.

> “இவளை பார்த்ததும் உன் விழி மாறிருக்கு டா!” – சேகர் கிண்டல்.

> “அவ தூரத்து புள்ள. நம்ம பயணம்கே வேற வழி இருக்குமா?” – கார்த்திக் சிரித்தான், ஆனாலும் உள்ளே ஒரு வலி.

சேகர் சிரித்தான்.

> “அடப்பாவி, ராமர் கூட சீதையை காடில பாத்தாரு. நீயும் பாத்தா என்ன? மனசா மறுக்க முடியாது.”

🌧️ மழை தூறும் மாலை...

அடுத்த நாள் மாலை. கோவிலுக்கு பக்கமாக இருக்கும் கிணற்றருகே மீரா ஓர் ஆசனத்தில் அமர்ந்து கோவிலின் கட்டிட அமைப்புகளை வரைகிறாள். அவளுக்கு எதிரே நின்றுகொண்டே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் கார்த்திக்.

> “இவள் வந்ததுல இருந்து என் மனசு... ஓவியத்தை விடவும் பேசுது போல இருக்கு...” – அவன் சிந்தனை.

அந்த நேரத்தில் சில துளிகள். மழை ஆரம்பித்தது.

கார்த்திக், மெதுவாக அவளுக்குப் பக்கமாக சென்று, தன்னுடைய துணியை அவளது மேல் வைத்தான்.

> “வீடுக்கும் பூமிக்கும் வரையறை இருக்கலாம்… ஆனா மனசுக்கே இல்லை போல இருக்கு…” – அவன் மெளனமான உரை.

மீரா நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவன் விழிகள் அவளிடம் சொல்லாத காதலை மெளனமாக வெளிக்கொணர்ந்தன.