காதல் மழையின் குரல்

பகுதி 2: மாலை நேர மழை

மாலை 5 மணிக்கு மேல். மேகங்கள் நிறைந்து, சுடு தேசிய காற்று ஊருக்குள் நுழைந்தது. காடுகளின் பக்கமாக சுருண்ட வழி, பரந்த நிலங்கள், பட்டாம்பூச்சிகளின் பறக்கும் இசை — எல்லாமே ஏதோ ஒன்று நிகழப்போகிறதெனச் சொன்னது.

அந்தக் கிழக்கு பக்க கோவிலின் பக்கத்தில் ஒரு பழைய கிணறு. அதன் அருகே கட்டப்பட்ட சிறிய பீடத்தில் மீரா அமர்ந்தாள்.

மழைக்கு முன் நிலவும் சாந்தமான காற்று அவளது கூந்தலோடு விளையாடியது. அவள் கையில் ஒரு ஸ்கெட்ச் புத்தகம். அதில் கோவில் கோபுரம், பின்புற மரங்கள், சுவர் ஓவியம் — அனைத்தும் எழுந்திருந்தன.

அவள் பார்வை இடைக்கிடையில் பக்கத்து சுவரில் வரைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரே ஒருவரிடம் சென்று சேர்ந்தது.

கார்த்திக்.

அவனது முகத்தில் தனித்துவம் இருந்தது.

மௌனம் இருந்தாலும், அப்பொழுது வரை இல்லாத வகையில் தன்னம்பிக்கை தொனித்து கொண்டிருந்தது.

அவன் தனது தலையை சற்று தூக்கி, புன்னகையோடு ஒரு பார்வையை வீசினான்.

மீரா, ஒரே ஒரு முறை புன்னகை செய்தாள்.

பின்னர்...

மழை வந்தது.

முதலில் மூன்றோ நான்கோ துளிகள். அதன் பிறகு ஒரு பரந்த கசடான பனித்துளி. புவி அப்படியே நனைந்தது.

மீரா எழுந்து தன்னுடைய புத்தகத்தையும் பேக்கையும் எடுத்துக் கொண்டாள். ஓடிக்கொண்டு குடையோடு இருந்த பக்கம் செல்ல நினைத்தாள்.

அப்பொழுதுதான்...

> “நெளியாதீங்க...” – கார்த்திக்கின் குரல், மெதுவான சத்தத்தில் வந்தது.

மீரா நின்றாள்.

அவன் அவள் அருகில் வந்து, தன் துண்டை எடுத்து அவளது தோளில் போட்டான்.

> “புத்தகம் மட்டும் நனைக்கக் கூடாது. அதில இவங்க வரலாறும், நம்ம ஊர்க் கதைங்களும் இருக்கே...” – என்றான்.

மீரா மெளனமாக அவனைக் கவனித்தாள். அவன் விழியில் பாசம் இருந்தது.

அவன் வார்த்தைகளில் கவிதை இருந்தது.

> “நீங்க இங்கதான் இருக்கீங்கன்னா… நம்ம ஊரையே வரையிருப்பீங்களா?” – மீரா சிரித்து கேட்டாள்.

> “ஊர் மட்டும் இல்ல, ஒருநாளும் என் மனசையும் வரையலாம்னு நினைக்கிறேன்…” – கார்த்திக், எதிர்பாராத வகையில் சொன்னான்.

மீரா அசர்ந்துப் போனாள். அவனது வார்த்தை ஒரு வரி மாதிரி இல்ல, ஒரு உணர்வு மாதிரி இருந்தது.

🌧️ மழையின் நடுவே நடக்கும் மெளன நடனம்...

கண்ணிமைகள் கொஞ்சம் நனைந்தன. கையில் வைக்கப்பட்ட துணி வழியாக மேனி உரசியது. ஆனால் அதுவே அவர்களுக்கு ஆபாசமல்ல, அன்பும் பராமரிப்பும்.

தென்றல் மட்டும் கீதம் பாடியது.

> “எனக்கே நம்பிக்கை இல்ல. ஆனால் உங்க பார்வையில அது இருக்கு போல இருக்கு...” – கார்த்திக் மெளனமாய் சொன்னான்.

> “நான் பார்ப்பதே உங்கள் ஓவியம்தான். அதுவே உங்கள் கனவுகளைச் சொல்கிறது,” – மீரா.

மழை மெதுவாக சுருங்க ஆரம்பித்தது. இருவரும் ஒரே மரத்தின் கீழ் நின்றார்கள். இடையில் ஒரு பாறை. ஆனால் மனதுக்குள் என்னதான் பாறை இருந்தாலும், அது நனைக்க ஆரம்பித்தது.

> “இந்த மாதிரி ஒரு மழை என் வாழ்க்கையில் நெடிய நேரத்துக்குப் பிறகுதான்,” – மீரா சொல்ல,

“என் வாழ்கையில் ஒவ்வொரு மழையும் புதுசா தான் இருக்கும்…” – கார்த்திக்.

📜 தாயின் சாட்சி

அந்த மழைக்கு பிறகு இரவு. கார்த்திக் வீட்டில் அமர்ந்திருந்தாள் சிவகாமி.

அவள் கையில் ஒரு சூரையடிக்கட்டும், அருகே தேநீரும்.

மீரா, ஒருமுறை வந்தாள் – கார்த்திக் ஓவியங்கள் பற்றி பேசவே.

> “அம்மா நீங்க... உங்க பையன் ஓவியத்த மட்டும் இல்ல, மனசைந் நேர்த்தியா வளர்த்திருக்கீங்க,” – மீரா உருக்கமாக.

சிவகாமி பார்த்து சிரித்தாள்:

> “அவன் கலையும், வாழ்வும் ஒன்று. ஒருத்தி அந்த வாழ்க்கையில வரமாட்டாங்கனா, அவர் கலையிலயே அவளை வரையிட்டுப்பாரு!”

மீரா அதைக் கேட்டு சிரித்தாள்.

ஆனால் அந்த சிரிப்பில் ஒரு காதலின் பயம் இருந்தது.

💔 கதிரவன் மறையும் நேரம்...

அடுத்த நாள், மீராவுக்கு சென்னைக்கு அழைப்பு.

அவள் தாமதிக்கிறாள். அவளது கண்கள் கார்த்திக்கைக் காண விரும்புகின்றன.

ஆனால், கார்த்திக் அன்றைய மாலையில் கோவில் வேலைக்கே சென்று விட்டான்.

அவள் ஒரு கடிதம் எழுதுகிறாள்:

> "உங்கள் சுவரில் நான் ஒரு நிலாவாக வரவேண்டுமென்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

உங்கள் வாழ்கையில் நான் ஒரு தூய பசுமையாக இருந்தால் போதும்... மீண்டும் சந்திப்போம்."