காதல் மழையின் குரல்
பகுதி 3: மொழிகள் இல்லாமல் பேசும் கண்கள்.
மீரா சென்னைக்குப் புறப்பட்டு சென்ற பிறகு, ஊர் சற்று வெறுமையாகவே தெரிந்தது. கார்த்திக் அதனை வெளியில் காட்டவில்லை, ஆனால் அவனது ஓவியங்களில் சற்று சோர்வு தோன்றியது.
> “நாளை வரும் என நினைத்த நேரத்தில், ஒரு கடிதம் மட்டும் வந்தது. அதில் ஒரு நிலா இருந்தது. அந்த நிலா இப்போது என் சுவரில்தான்…” – கார்த்திக், தன்னுடன்.
🌾 பருவம் மாறும் ஊர்
மழைக்காலம் முடிந்து வறண்ட நிலங்கள் பசுமையாக மாறின. கோவில் சுவரில் விஷ்ணுவின் கதை வரைய வேண்டும் என்பதற்காக, கார்த்திக் உழைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
சிவகாமி, தன் மகனின் மௌனத்தை கவனித்தாள்.
> “முந்தைய மாதிரி இல்லை கார்த்திக். உன் ஓவியங்கள் கூட பேசாம இருக்கு,” – அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.
அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவளது கண்கள் மட்டும் பதிலாக ஒரு காதல் கவிதையை கேட்டது.
📩 ஒரு நாள்... மீராவிடமிருந்து ஒரு கடிதம்
> “நான் இங்கிருக்கும் போதெல்லாம் என் மனசு அவங்க ஊருக்கு போயிருக்கும்.
நம்ம ஊரிலிருந்து சில சுவர்கள் மட்டும் இல்லை – சில விழிகளும் இப்போ எனக்குள் பேசுது…”
அந்த கடிதம் மட்டும் கார்த்திக்கின் உள்ளத்தில் வண்ணத்தை வாரியது.
🎞️ மீண்டும் சந்திப்பு...
ஒரு மாதத்திற்கு பிறகு, மீரா மீண்டும் ஊருக்கு வந்தாள். இந்த முறையோ தன்னிடம் ஒரு தீர்மானத்துடன் வந்தாள்.
கைல ஒரு பை, கையில் ஓர் நோட்டுபுத்தகம்.
கார்த்திக் கோவிலின் பக்கமுள்ள மணற்கடியில் ஓவியம் வரையவே சென்றிருந்தான். மீரா நேராக அங்கே வந்தாள்.
> “இந்த முறை நான் வர விரும்பியதல்ல... என் உள்ளம் இங்க வரச்சொன்னது,” – மீரா சொன்னாள்.
கார்த்திக், அவளைக் கவனித்தான். ஒரு புன்னகை வந்தது.
> “இப்போ என்ன வரையற… பழைய கதையா, புதிய கனவா?” – அவன் கேட்டான்.
> “இரண்டுமே… உன்னைப் பற்றி வரையற முடியும் போல இருக்கு…” – அவள்.
அந்தச் சில நிமிடங்கள்… வார்த்தைகள் இல்லை.
விழிகள் மட்டும் பேசின.
🍂 உறவின் தொடக்கம்
அந்த இரவில் ஊரார் நடத்திய சிறிய விழா. பூக் கட்டுகள், விளக்குகள், பாடல்.
கார்த்திக், மீராவுடன் அந்த விழாவில் கலந்து கொண்டான்.
வெளியே பார்த்தால், வெறும் “நண்பர்கள்”.
ஆனால் உள்ளே பார்த்தால் – இரு உயிர்களும் எதிர்பாராத அடையாளம் இல்லாத உறவோடு இணைந்திருந்தது.
மீரா மெதுவாக கார்த்திக்கிடம்:
> “என் வீடு சென்னையில் இருக்கலாம். ஆனா என் மனசுக்கே வீடு இங்கதான்…”
> “இது வீடு இல்ல. இது கோவில். உங்க காதலுக்கு நான் அங்குள்ள சுவர்தான்.” – கார்த்திக்கின் பதில், அவளை அழ வைக்கக் கூடும் அளவுக்கு உணர்ச்சிபூர்வம்.
🔔 புது சிக்கல்…
இனிமையான அந்த சந்திப்புக்கு அடுத்த நாள், மீராவின் தொலைபேசி மணி விழித்தது.
அவளது அம்மா.
> “மீரா… உன் திருமண நிச்சயம் வந்திருக்கிறதுப்பா. அமெரிக்காவில் வேலை பார்த்து செட்டானவர். அசோக். நம்ம அப்பா சம்மதிச்சிட்டாரு.”
மீரா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
அவள் எந்த பதிலும் அளிக்கவில்லை.
அந்த நாள் முழுக்க, கார்த்திக்கின் அருகில் இருந்தும், அவளது மனசு தொலைந்து போனது.
🥀 ஒரு கனவின் தடுப்பு
மாலை நேரம், இரண்டு பேரும் பழைய கிணற்றருகே.
மீரா மெளனமாக இருந்தாள். கார்த்திக் உணர்ந்தான் – ஏதோ நிழல் வந்திருக்கிறது.
> “உங்க கண்களில் வண்ணம் இல்ல... என்னாச்சு?” – அவன் கேட்டான்.
> “எனக்கு கல்யாணமா நிச்சயம் பண்ணிருக்கு...” – மீரா மெளனமாக சொன்னாள்.
> “அட… அப்புறம் நம்ம காதல்…?” – கார்த்திக் பதறினான்.
> “நம்ம காதலுக்கு உங்க ஊருக்குள் இடம் இருக்கலாம். ஆனா என் உலகத்துக்குள் இடம் கொடுக்க மாட்டாங்க…” – மீரா கண்ணீருடன் சொன்னாள்.
அவன் எதுவும் பேசவில்லை. அவன் விழிகள் மட்டும் துடித்தது. அவளது கையை பிடிக்க நினைத்தது. ஆனாலும், அவன் மெளனமாகவே இருந்தான்.
.......
Comments
Post a Comment